ΛΙΠΕΣΑΝΟΡΕΣ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Βαρύνουσα η ευθύνη του γυναικείου ρόλου σας, για ένα ανάξιο λάφυρο.

Δεκαπέντε τραγικές φιγούρες γυναικών με το ίδιο πεπρωμένο αφηγούνται την τραγωδία του

πολέμου, τον ηρωισμό της καθημερινής ζωής, την αξία της καρτερίας, τη νοσταλγία της

ειρήνης, τις ευθύνες του ανθρώπου για τις πράξεις του, για τους υπερασπιστές του δικαίου.

Οι «Λιπεσάνορες» είναι ένα βιβλίο που έχει τα στοιχεία του παραμυθιού, αλλά είναι μια

αληθινή ιστορία που ολοκληρώνει ένα πολεμικό τραγούδι.

Μιλούν μέσα απ’ την ψυχή τους για τα δεινά και τις συμφορές τους, για τα δικά τους
παθήματα και προσωπικά πάθη. Εκμυστηρεύονται μύχια μυστικά, πως βίωσαν τη χαρά, τη
φιλία, τον έρωτα, την αγάπη, τη μητρότητα, την εκδίκηση και την περιφρόνηση, τη σκλαβιά
και το θάνατο. Εξιστορούν τη τόλμη, τούς ήρωες, τη γενναιότητα, την αξία των ιδανικών ν’
αγωνίζεται κανείς για την πατρίδα του ως το τέλος.

Οι «Λιπεσάνορες» είναι ένα βιβλίο που έχει τα στοιχεία του παραμυθιού, αλλά είναι μια αληθινή ιστορία που ολοκληρώνει ένα πολεμικό τραγούδι.

Δημιουργική γραφή στο Έναστρον... Νοέμβρης 2014

Δημιουργική Γραφή στο 17 Δημοτικό Λχολείο Λάρισας

Δημιουργικό παραμύθι σε παιδιά της 5ης & 6ης τάξης στο 17ο Δημοτικό σχολείο της Λάρισας.
Όταν τα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον και με τη φαντασία τους χτίζουν τις πιο όμορφες ιστορίες και μύθους.

Ανθεστήρια - Ηροάνθια - Ανθεσφόρια

                    Κρονία ημέρα, θεατράκι Saraswati, Καπανδρίτι

                           διοργανωτής, Αλέξανδρος Χάχαλης

                             ποίημα, Δημήτρης Βαρβαρήγος

                            ΟΡΦΕΑΣ

Οι Νάρκισσοι θ’ ανθίσουν πάλι

μέσ’ τη μυστήρια γιορτή σου

με τις μυριάδες λέξεις και τα 
τάματα.

Ακαταμάχητη και μυστική

ελπίδα της παγκόσμιας αλήθειας

αφημένη στην αιώνια άσβεστη

ανάμνηση.

Ποίηση και μουσική προγονική

των ιερών αισθήσεων παρόρμηση

σαν δύναμη της ιστορίας πελώρια.

Ω! υπέροχε εμπνευσμένε,

των ιερών παραδόσεων μύστη.

Πνεύμα εμψυχωτικό

της θεϊκής Ελλάδος

αφυπνιστή της ιερών ψυχών

με τη γλυκιά σου μουσική

και την επτάχορδή σου λύρα

αγκάλιασε τα σύμπαντα

φτάσε στα ύψη τα απέραντα

του Έμπυρου Ουρανού

κ’ η φλογερή καρδιά σου

ένα να γίνει με την ανάσταση

της διάνοιάς σου.

Και η σκιά της μεγάλης αίγλης σου

σ’ όλο τον κόσμο να δεσπόσει

μ’ ελπίδα ανάμεσα σε χιλιάδες

ανθρώπινες υπάρξεις να ζωντανέψει

αυτό που πίστευες κι εσύ.

Πως η ζωή μας είναι απλή

με την αρχαία λογική

σαν κλείσουμε μέσα στις ψυχές μας

τη γνώση και την Αρετή

σαν τα πολύτιμα πετράδια

σκέψεις με ουράνιες μαγείες

των αγαθών πατέρων ακολουθήσουμε

το βήμα.

Ορφέα, σκέψη αθάνατη

πίστη του ζωντανού θεού

σωτήρα των ανθρώπων

Ερμοφόρε της διάνοιας

νερό της ανθισμένης γης,

της απέραντης γνώσης οδηγητή

εμπνευσμένε της αγάπης δωρητή

και ποιητή του Δελφικού Απόλλωνα,

αθάνατε μελωδικέ Ορφέα.

Ύμνους με εσώτερες φωνές συνέχισε

να ψάλλεις στο δρόμο το τραχύ,

που στων θεών το Ηλύσιο πεδίο οδηγεί,

εκεί όπου στη μαγική κοιλάδα

υπάρχει μόνο η αγάπη.

θα έχουνε ζήσει

O καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις προσπάθειες και τα κίνητρά του, ποτέ για τα αποτελέσματα...άλλωστε, μπορούμε να σκεφτόμαστε: "Υπάρχει τόση μαγεία γύρω μας, τι κι αν πονέσουν αργότερα οι ψυχές, θα έχουνε ζήσει...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ CULTURENOW

Είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που έκανε την αλεξανδρινή φιλόσοφο «Υπατία» μυθιστόρημα. Το έργο του παρουσιάστηκε στη Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας
από Έλληνες και ξένους λόγιους, ενώ το βιβλίο του κατέγραψε πωλήσεις μπεστ σέλερ. Σήμερα είναι έτοιμος να καταθέσει στο αναγνωστικό κοινό, ένα νέο του έργο, με θέμα την πορεία των γυναικών μέσα από τον πόλεμο, τη στέρηση και τα κοινωνικά ταμπού. Τον συναντήσαμε στον Ιανό και συνομιλήσαμε για όλα όσα τον ενδιαφέρουν και τον απασχολούν.
Συνέντευξη: Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

CultureNow.gr: Έχετε γράψει δεκατέσσερα βιβλία. Λύτρωση, εκτόνωση ή συνήθεια το γράψιμο για σας;
Δημήτρης Βαρβαρήγος: Η ερώτησή σας, σα να θέλει να ανοίξει τις σκέψεις μου। Το γράψιμο για μένα είναι τρόπος ζωής, καθώς δεν θα υπάρχω αν το σταματήσω… «ζω για να γράφω», και ατυχώς δεν «γράφω για να ζω». Το γράψιμο, εξιτάρει τον ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο μου. Καταλαγιάζει τις δύσκολες-δύστροπες ψυχικές πλευρές του οργανισμού μου. Με κάνει καλύτερο άνθρωπο και χαίρομαι όταν βρίσκω κάποιον να έχει ταυτιστεί με τις απόψεις μου - πάντα μέσα από τα βιβλία…

Cul.N.: Πάντα επιδιώκετε την ταύτιση με τους αναγνώστες σας;
Δ.Β.: Αλίμονο, όχι! Άλλη είναι η «αισθητή λογική» μου ως ανθρώπου και άλλη η «υπεραισθητή» στους δρόμους που ακολουθούν οι ήρωες των βιβλίων μου. Έχουν δικούς τους χαρακτήρες, αυτοί οδηγούν τις ζωές τους, εκείνη την ώρα που αποκαλύπτονται οι πράξεις και οι πρακτικές τους. Ο ρόλος μου εμένα είναι του απλού γραφιά. Μιλάω για την υπεραισθητή ταύτιση, για όσα γράφω στα βιβλία μου. Αυτή η σιωπηλή επικοινωνία με τους αναγνώστες, που χαρίζουν οι λέξεις και οι έννοιες τους, είναι το κέρδος για το συγγραφέα.

Cul.N.: Η συνήθης αφορμή για να αρχίσετε ένα βιβλίο;
Δ.Β.: Από πολλά πράγματα! Ακόμα και μια λέξη φτάνει να κινήσει τη διαδικασία της έμπνευσης. Η έμπνευση είναι στιγμιαία, έρχεται σαν αστραπή, κατόπιν για να υλοποιηθεί θέλει κόπο και πολύ δουλειά μέχρι να ολοκληρωθεί ένα βιβλίο. Δεν είναι υπερβολή αν χρησιμοποιήσω τη φράση πως, ο συγγραφέας «φτύνει αίμα» μέχρι να το φέρει βόλτα.Ωστόσο, προσπαθώ να επιλέγω όχι πολύ ειπωμένα θέματα, αλλά δύσκολα. Δεν είναι βίτσιο, αλλά μεγάλη πρόκληση. Στοιχηματίζω με τον εαυτό μου για το αποτέλεσμα και μάλλον τα καταφέρνω, όπως έχει αποδειχτεί με την αποδοχή των αναγνωστών μου.

Cul.N.: Ένα δύσκολο θέμα που έχετε πραγματευτεί;
Δ.Β.: Θα έλεγα πως «Το υστερόγραφο μιας συγγνώμης», είναι ιστορία σκληρή κι απρόβλεπτη, γιατί αγγίζει μια από τις ισχυρότερες σχέσεις στη ζωή του ανθρώπου, καθώς πραγματεύεται τη σχέση μάνας και γιου. Είναι ένα θέμα μέσα από το οποίο ο αναγνώστης θα παρακολουθήσει την ψυχική πάλη και υπέρβαση των ηρώων του βιβλίου. Κατά τη γνώμη μου το κείμενο ασκεί άμεση επίδραση στους αναγνώστες και τους υποβάλει σε θετική ή αρνητική κριτική. Μια αιχμηρή ιστορία όπου το ασυνείδητο και ο ρεαλισμός, συνθέτουν έναν ψυχικά απρόβλεπτο εφιάλτη. Και παρ’ όλο το φόβο μου για το δύσκολο εγχείρημα να εισχωρήσω και να ασχοληθώ με έναν άγραφο νόμο, βρήκα τρομερή ανταπόκριση και συμπόρευση στα λεγόμενα μου από γυναίκες μανάδες. Είναι κάτι που μου δίνει κουράγιο και αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια.

Cul.N.: Η Υπατία όμως ήταν η μεγάλη επιτυχία σας…
Δ.Β.: Είμαι ευτυχής που μου έλαχε να είμαι ο πρώτος Έλληνας που έφερα στο φως μια ιστορία επιμελώς αποσιωπημένη. Όσο κι αν προσπαθούμε να δείχνουμε πως είμεθα άτομα ελεύθερα, στην πραγματικότητα η κοινωνία μας είναι πολύ συντηρητική και φοβισμένη έχοντας αξεπέραστα ταμπού σε ορισμένα θέματα γύρω από την ηθική αντίληψη και τη θρησκεία.
Η Υπατία ήταν μια σπουδαία γυναίκα, επιστήμονας η οποία προηγήθηκε της εποχής της και γι αυτό - όπως συμβαίνει στους χαρισματικούς ανθρώπους να τους απορρίπτουν στην εποχή τους - την κατακρεούργησαν.

Cul.N.: Το συναίσθημα μετά από κάθε βιβλίο σας που κυκλοφορεί;
Δ.Β.: Ευτυχία και ταυτόχρονα λύπη. Ευτυχία που τα κατάφερα και ο πνευματικός κόπος δεν πήγε στράφι, αλλά βρήκε ανταπόκριση απ’ το κοινό. Και λύπη, γιατί ενώ είναι κάτι απόλυτα δικό μου, το μοιράζομαι με άλλους. Αλλά αυτό είναι και το ζητούμενο των δημιουργών, η τέχνη τους να ανήκει στους άλλους.

Cul।N.: Κάπου διάβασα να λέτε πως τίποτα δεν είναι βρώμικο, αν είναι ομολογημένο;

Δ.Β.: Μέσα από τα κείμενα βγαίνουν πολλές αλήθειες, αντιθέσεις παράλογες ή λογικές αποτιμήσεις. Κι αν για κάποιον είναι βρώμικο ένα θέμα για κάποιον άλλον είναι απλώς ένα θέμα…
«Παν μέτρο άριστο» θα έλεγα!
Όσον αφορά εμένα ως συγγραφέα, κανένα κείμενο δεν με τρομάζει ή με βάζει σε σκέψεις για ηθικούς φραγμούς. Η ζωή προηγείται της τέχνης, όλα τα σενάρια που πλέκονται σε ένα μυαλό έχουν προηγηθεί από την ίδια τη ζωή, οπότε τίποτα δεν με ξαφνιάζει. Τα βλέπω αυτά τα κείμενα ως ιδιαίτερο ή διαφορετικό αφηγηματικό λόγο.

Cul.N.: Παρατηρώ μια ιδιαίτερη ροπή σας να ασχολείσθε αποκλειστικά με το παρελθόν. Το παρόν δεν σας δημιουργεί ενδιαφέρον ανάλογο;
Δ.Β.: Προς το παρόν όχι. Τα ερεθίσματα της έμπνευσής μου δεν με οδηγούν στο σήμερα. Με εξιτάρει η αποκάλυψη ξεχασμένων γεγονότων. Σαν να βγάζεις από την τέφρα της ιστορίας αλήθειες που δεν έχουν ειπωθεί. Αυτό για μένα είναι ένα σημαντικό και γοητευτικό παιχνίδι που δεν έχει ταίρι.


Cul.N.: Περιγράψτε μου το χώρο του βιβλίου…
Δ.Β.: Λαβύρινθος! Φαντασία, ιδέες και υλισμός, πώς να συμπράξουν ιδανικά; Η τέχνη στηρίζεται από το χρήμα, είναι σαν τον έρωτα που περνάει από το στομάχι. Σε παράλληλους δρόμους με διαφορετικό ύφος και αποτέλεσμα. Οι συγγραφείς έχουν να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα των εκδοτών, που λογικά κι αυτοί, έχουν διαφορετική αντίληψη απ ότι ο εσώτερος κόσμος των δημιουργών. Με τη σειρά τους ποντάρουν χρήματα σε ένα αβέβαιο αποτέλεσμα. Φαύλος κύκλος. Αλλά όλα, είναι μεσ΄ το παιχνίδι.

Cul.N.: Ερμηνεύστε μου τη λέξη «Αγάπη»…
Δ.Β.: Πικρό το καλό φάρμακο… έτσι είναι η αλήθεια. Γεννιόμαστε και γερνάμε μόνοι, αν και κάποτε παντρευόμαστε επιδιώκοντας να τη βρούμε μέσα από δυσκολίες και αγώνες. Τι άλλο σημαντικό υπάρχει στη ζωή εκτός από την Αγάπη. Και είναι τόσο σπουδαίο όταν την προσφέρεις στον άλλον δίχως αντάλλαγμα. Αλλά βλέπεις, έχει κι αυτή μπει στο τρυπάκι της ανταγωνιστικής και καταναλωτικής πρακτικής. Ζητούμενο όλων είναι, αλλά όλοι μαζί της είμαστε φειδωλοί. Φοβούμαστε να αφήσουμε τον εαυτό μας να σκορπιστεί κι ας την έχουμε μέσα μας έμφυτη. Η ανασφάλεια στις δυτικές κοινωνίες και ο εγωκεντρισμός ότι «εγώ είμαι καλύτερος», «εγώ τα ξέρω όλα», δημιουργεί την ανάγκη της όλο και μεγαλύτερης επιβεβαίωσης. Από τη στιγμή όμως που η επιβεβαίωση είναι δεδομένη και σίγουρη από μια πηγή, τότε εξανεμίζεται το ενδιαφέρον της. Έρχεται η ώρα που το «Εγώ» επιθυμεί την επιβεβαίωση από άλλη πηγή και συνεχίζεται αενάως το παιχνίδι αυτό. Η Αγάπη αφυπνίζει τα συναισθήματα, ομαλοποιεί τις αντιδράσεις μας και οι πράξεις μας γίνονται όλο και καλύτερες.

Cul.N.: Θάνατος;
Δ.Β.: Το αναπόφευκτο, το μοναδικό αληθινό γεγονός στη ζωή μας.

Cul.N.: Κλείνοντας να σας ρωτήσω τι καινούργιο ετοιμάζεται;
Δ.Β.: Ένα χιλιοειπωμένο θέμα πολέμου, που όμως εγώ το καταθέτω μέσα από τις γυναίκες που έζησαν τα γεγονότα του πολέμου, του πόνου, της δουλείας, του θανάτου. Επιτρέψτε όμως να μην αποκαλύψω περισσότερα στοιχεία του αυτή τη στιγμή, πριν κυκλοφορήσει. Ίσως στο μέλλον αν με ξαναθυμηθείτε να μιλήσουμε…

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΝΑΟΥΣΑΣ - ΠΑΡΟΣ

Μάθημα Δημιουργικής Γραφής

στο Γυμνάσιο Νάουσας στην Πάρο στις 13- 05- 2008

Χάρη στο πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ, συγγραφείς στα σχολία, συναντήθηκα με παιδιά του Γυμνασίου Νάουσας - Πάρου για το μάθημα Δημιουργικής γραφής με αντικείμενο το διήγημα και το παραμύθι. Μίλησα για το πως το γράψιμο μπορεί να γίνει μια σοβαρή πνευματική ενασχόληση.
Τα μαθήματα δημιουργικής γραφής σαφώς και δεν είναι ο καταλύτης που θα κάνουν κάποιον συγγραφέα, αλλά όπως κάθε τέχνη έχει την τεχνική της, παρατέθηκαν ορισμένες συμβουλές
και κανόνες ώστε όποιος έχει την πρόθεση να ασχοληθεί με τη συγγραφή κάποιου είδους λογοτεχνικού κειμένου, να γνωρίζει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει।

Η Έμπνευση - η Σύνοψη - το Θέμα - η Πλοκή - ο Ήρωας - οι Διάλογοι - ο Χώροχρόνος.
στοιχεία απαραίτητα για τη συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων...

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΗΜΟΥ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ

Η Δημοτική βιβλιοθήκη του Δήμου Πετρούπολης τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012 στις 7:00, το απόγευμα στο Πνευματικό Κέντρο, έγινε εκδήλωση - αφιέρωμα σε τρεις λογοτλεχνες της πόλης μας.

Τον Δημήτρη Βαρβαρήγο, Κωστούλα Τομαδάκη και Δόμνα Κατσαμάκη.

την εκδήλωση παρουσίασαν και συντόνισαν, η Έλενα Σιούτη και η Άννα Χρονοπούλου

αναρτήθηκε από: Δημήτρη Βαρβαρήγο

Πιστοποιητικό Ανυπαρξίας

ΠΟΙΗΣΗ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ
«ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ»
Σχήμα: 14Χ21 Σελίδες: 60
Εξώφυλλο: Μαλακό
Τιμή: 9€
ISBN: 978-960-380-224-2Εκδόσεις: Χρήστος Ε. Δαρδανός
Η ποιητική συλλογή, «Πιστοποιητικό Ανυπαρξίας» εκφράζει την αγωνία απέναντι στα προαιώνια ερωτήματα της ζωής για την αγάπη, τον έρωτα, τη μοναξιά, την αντιπαλότητα μεταξύ καλού κακού ώσπου ν’ αγγίξει το μοναδικό σίγουρο αποτέλεσμα, τον θάνατο.
Μια εκφραστική αναζήτηση γεμάτη φαντασία που απεικονίζει την ομορφιά και την ασχήμια πότε σε κόσμους όμορφους, ιδανικούς κι άλλοτε σε άβατους και ξένους.
Όνειρα!.. και η ζωή γελάει μαζί μας.


Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπουδάζει ζωγραφική, σεναριογραφία, θέατρο και λογοτεχνία "awarded by the writing school". Από τη θεατρική ομάδα "ΔΙΟΔΟΣ" ανέβηκαν τα έργα: «Τύψεις» - «Οι ανάγκες των αισθήσεων» - «Το όνειρο μιας αγάπης» και «Ο έρωτας και ο θάνατος».
Στη λογοτεχνία εμφανίζεται με το μυθιστόρημα.
«Η γοητεία της δεύτερης φύσης». Ακολουθούν τα βιβλία: «Πάθος», εκδόσεις Όμβρος.«Με το ίδιο χρώμα η νύχτα και η σιωπή». «Γυναίκες του Κόσμου», «Είναι δύσκολη η αγάπη», «Αδιέξοδοι έρωτες», από τις εκδόσεις του Χρήστου Ε. Δαρδανού.
Από τις εκδόσεις Άγκυρα κυκλοφορούν: «Υπατία» ιστορικό μυθιστόρημα, «Το υστερόγραφο μιας συγγνώμης», «Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε» Τα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία: «Θεοδώρα, μια αληθινή αυτοκράτειρα» «Διγενής Ακρίτας, ο ήρωας που έγινε θρύλος» «Ο τελευταίος Αυτοκράτορας» και «Η Μεγάλη εξέγερση»
Το βιβλίο: «Ίμερος και Αστραία – Το μυστικό της σιωπηλής χώρας» είναι το πρώτο του βιβλίο ηρωικής φαντασίας για παιδιά από τα πέντε συνολικά για την ολοκλήρωση της ανθολογίας, Ουρανός, από τις εκδόσεις Χατζηλάκος.
www.dvarvarigos.gr

ΥΠΑΤΙΑ

Δημήτρης Βαρβαρήγος

ΥΠΑΤΙΑ

Ιστορικό μυθιστόρημα 7η έκδοση

εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ

σελ: 530
τιμή: 18ευρω

Η συγκλονιστική ιστορία της γυναίκας που δίδασκε παντού το ελληνικό πνεύμα, συγκρόυστηκε με τον κλήρο και κατηγορήθηκε ως μάγισσα…Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος στα βαθειά νερά της λογοτεχνίας μας μεταφέρει με δεξιοτεχνία σε μία εποχή και σε ιστορικά γεγονότα, που μόνο δοκιμιακά είχαν μέχρι σήμερα ιδωθεί। Το ιστορικό μυθιστόρημα για τη ζωή και το τέλος της φιλοσόφου Υπατίας της Αλεξανδρινής καλοδουλεμένο με αγάπη στα κείμενα, κυλάει αβίαστα, με φανταστικούς διαλόγους και εικόνες, γύρω από πρόσωπα και γεγονότα τα οποία ο συγγραφέας τόσο πειστικά και γλαφυρά περιγράφει। Για το ότι το μυθιστόρημα γράφτηκε με πολύ δουλειά και αγάπη από τον συγγραφέα πείθεται ο αναγνώστης από τις εισαγωγικές σελίδες του, όπου ο πίνακας περιεχομένων μας προϊδεάζει για τα πενηνταδύο κεφάλαια χωρισμένα σε δύο βιβλία και σε παράρτημα καθώς και για τη χάρτα της Αλεξάνδρειας που δείχνουν το σεβασμό και αποτελούν έναν οδηγό πλοήγησης στο μεγάλο αυτό μυθιστόρημα॥ Ο συγγραφέας έκανε ενδελεχή έρευνα για να φτάσει στο τόσο σημαντικό κι απολαυστικό ανάγνωσμα।4ος-5ος αιώνας μ।Χ। Η φημισμένη Αλεξάνδρεια πνίγεται στο κρασί των καπηλειών, στις ηδονές των γυναικών του δρόμου, στις δεισιδαιμονίες, στις φιλοσοφικές διαφορές και διαμάχες των θρησκευτικών φανατισμών με τους φονικούς διωγμούς। Μέσα σε αυτή τη διαφθορά, μια γυναίκα αφοσιωμένη στα ελληνικά ιδεώδη διδάσκει στο πανεπιστήμιο, στους δρόμους και στο σπίτι της το αστείρευτο ελληνικό πνεύμα. Αυτή η σοβαρή ευθύνη δεν της στερεί το γυναικείο ένστικτο, και στο πρόσωπο του χριστιανού επάρχου βρίσκει τον έμπιστο φίλο και άντρα. Η φιλία και ο πλατωνικός δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσά τους ενοχλεί τον κλήρο, που δεν αργεί να στραφεί εναντίον της και να της προσάψει κατηγορίες, ως μάγισσας και υποκινήτριας εχθρικών ενεργειών εναντίον του…Πετυχημένη τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής με επίκεντρο μια αξιόλογη γυναίκα που πλήρωσε με τη ζωή της τις αρετές του φύλου της, καθώς βρέθηκε στο μεταίχμιο της ιστορίας, από το λυκόφως του νεοπλατωνισμού στους πρώτους σκοτεινούς αιώνες του Χριστιανισμού.Μία ζεστή εκδήλωση για το βιβλίο απολαύσαμε πρόσφατα στο Art-café φουαγιέ του Θεάτρου της Ημέρας ( Αθήνα – Πανόρμου) την παρουσίαση έκανε η συγγραφέας Ελένη Στασινού, ενώ μουσικά επένδυσε με ρυθμούς και τραγούδια ο συνθέτης Αλέξανδρος Χάχαλης.Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος γεννήθηκε στην Αθήνα του '51. Σπούδασε ηλεκτρονικά, σεναριογραφία, θέατρο και λογοτεχνία. Τα θεατρικά του έργα "Τύψεις", "Οι ανάγκες των αισθήσεων", "Το όνειρο μιας αγάπης" και "Ο Έρωτας και ο Αθάνατος", ανέβηκαν από τη θεατρική ομάδα "Δίοδος". Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1995 με το μυθιστόρημα "Η γοητεία της δεύτερης φύσης". Ακολούθησαν τα βιβλία: "Πάθος", εκδ. Όμβρος, 1996, "Με το ίδιο χρώμα η νύχτα και η σιωπή", 1998, "Γυναίκες του κόσμου", 1999, "Είναι δύσκολη η αγάπη", 2000,

"Αδιέξοδοι έρωτες", 2001, όλα από τις εκδ. Χρήστος Ε. Δαρδανός, "Υπατία", 2005, εκδ. Άγκυρα. Το βιβλίο "Ίμερος και Αστραία-Το μυστικό της σιωπηλής χώρας", 2003, εκδ. Χατζηλάκος, είναι το πρώτο του βιβλίο ηρωικής φαντασίας για παιδιά από τα πέντε συνολικά για την ολοκλήρωση της ανθολογίας "Ουρανός". Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και ένας εκ των τεσσάρων ιδρυτών του λογοτεχνικού περιοδικού "Ίαμβος".
Σχολίασε ο Αντώνης Δεσύλλας

JOHN LENNON

Ο Λένον γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1940 στο Λίβερπουλ της Μεγάλης Βρετανίας, πιθανά κατά τη διάρκεια μίας γερμανικής αεροπορικής επιδρομής. Η μητέρα του, Τζούλια Στάνλεϋ, ήταν κόρη αξιωματικού, ενώ ο πατέρας του, Άλφρεντ Λένον, εργαζόταν ως σερβιτόρος σε πλοία που πραγματοποιούσαν ταξίδια στον Ατλαντικό, κατά τη διάρκεια των οποίων τραγουδούσε ή συμμετείχε σε μουσικές συναυλίες. Μετά τη γέννηση του γιου του, εκείνος εγκατέλειψε την οικογένεια, ενώ η μητέρα του ανέθεσε τη φροντίδα του Τζων Λένον στην αδελφή της Μαίρη (Μίμι) και τον σύζυγό της, Τζωρτζ Σμιθ, ο οποίος διατηρούσε γαλακτοκομείο. Όταν ο Λένον ήταν δεκατριών ετών, ο Τζωρτζ Σμιθ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία
Με τους Beatles, ο Λένον εμφανίστηκε στο Αμβούργο το καλοκαίρι του 1960, σε μία από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις τους. Στις 23 Αυγούστου 1962, παντρεύτηκε για πρώτη φορά, την Σύνθια Πάουελ, συμφοιτήτρια του στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λίβερπουλ και έγκυος με το γιο του, Τζούλιαν Λένον, που γεννήθηκε τον επόμενο χρόνο στις 8 Απριλίου.
Ένα μήνα μετά το γάμο του, ηχογράφησε με τους Beatles τον πρώτο τους δίσκο, Love Me Do, ο οποίος κατέκτησε την 17η θέση στη Μεγάλη Βρετανία, μία σημαντική επιτυχία για ένα άγνωστο μέχρι τότε συγκρότημα της επαρχίας. Ακολούθησε ο επόμενος δίσκος, Please Please Me, ο οποίος κατέλαβε την πρώτη θέση σηματοδοτώντας την ανοδική πορεία του συγκροτήματος. Μαζί με τον Μακάρτνεϋ, ο Λένον υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία των Beatles, που στη διάρκεια της δεκαετίας 1960-1970 κατάφεραν να αναρριχηθούν στην κορυφή της δόξας. Υπήρξε ένας από τους κύριους συνθέτες του συγκροτήματος, τραγουδιστής και κιθαρίστας, συμμετέχοντας συχνά και στο πιάνο.
Το καλοκαίρι του 1971, ταξίδεψε με τη Γιόκο Όνο στην Αμερική. Εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη και σύντομα δραστηριοποιήθηκαν πάνω σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, συμμετέχοντας ενεργά σε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών διαδηλώσεων. Στο μεσοδιάστημα, ο Λένον ολοκλήρωσε την ηχογράφηση τεσσάρων δίσκων, Some Time in New York City (μαζί με την Γιόκο
Όνο, 1972), Mind Games (1973), Walls and Bridges (1974) και Rock ‘n’ Roll (1975). Παράλληλα, από τον Οκτώβριο του 1973 μέχρι τον Ιανουάριο του 1975, χώρισε προσωρινά με την Γιόκο Όνο, κατά τη διάρκεια μίας περιόδου που ο ίδιος αποκάλεσε αργότερα «χαμένο Σαββατοκύριακο».
Μετά την επανασύνδεσή του με τη Γιόκο Όνο και για τα επόμενα πέντε χρόνια, ο Λένον απείχε από τη δισκογραφία επιστρέφοντας σε μία αυστηρά ιδιωτική ζωή καθώς, σύμφωνα με την εξήγηση που έδωσε ο ίδιος, επιθυμούσε να αφοσιωθεί στην ανατροφή του γιου τους, Σων Λένον. Ένα ταξίδι του με ιστιοφόρο, στις Βερμούδες, κατά τη διάρκεια έντονης καταιγίδας, αποτέλεσε την αφορμή για την δημιουργία μίας νέας σειράς τραγουδιών που προορίζονταν για τον επόμενο δίσκο του, με τίτλο Doubble Fantasy, ο οποίος ολοκληρώθηκε τελικά σε συνεργασία με τη Γιόκο Όνο. Το Double Fantasy αποτέλεσε τον τελευταίο προσωπικό δίσκο του Λένον που κυκλοφόρησε ενόσω ήταν εν ζωή, και χαρακτηρίζεται ως ένας «ύμνος στην οικογενειακή επιτυχία»[6]. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ηχογράφησε επίσης ένα τμήμα του δίσκου Milk and Honey που ολοκληρώθηκε αργότερα από την Γιόκο Όνο και κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 1984.
Στις 8 Δεκεμβρίου του 1980, λίγο μετά τις 23:00 ώρα Γκρίνουϊτς, το διάσημο μέλος του θρυλικού συγκροτήματος των Μπιτλς έπεσε νεκρό μπροστά από το διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 40 χρονών, από τα πυρά ενός νεαρού Αμερικανού που ονειρευόταν να κλέψει λίγη από τη δόξα του.
«Ημουν ο κανένας μέχρι που σκότωσα τον μεγαλύτερο κάποιον στη γη» ήταν τα λόγια του Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν, του ανθρώπου που στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 δολοφόνησε τον Τζον Λένον μπροστά στο συγκρότημα κατοικιών που έμενε στο Μανχάταν।

IMAGINE john LENNON
Φαντάσου να μην υπήρχε παράδεισος
Είναι εύκολο να προσπαθήσεις
Ούτε κόλαση από κάτω μας
Από πάνω μας μόνο ουρανός
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζουν για το σήμερα
Φαντάσου να μην υπήρχαν χώρες
Φαντάσου, δεν είναι δύσκολο να το κάνεις
Κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς
Και καμιά θρησκεία
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά
Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος
Αλλά δεν είμαι ο μοναδικός
Ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
και όλος ο κόσμος να γίνει ένα
Φαντάσου να μην υπήρχε ιδιοκτησία
Αναρωτιέμαι αν μπορείς
Καμιά πείνα ή ανάγκη ή απληστία
Οι άνθρωποι να είναι αδέλφια
να μοιράζονται όλο τον κόσμο
Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος
Αλλά δεν είμαι ο μοναδικός
Ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
και όλος ο κόσμος να γίνει ένα

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

= ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΣΙΝΟΥ=

Η Πηγή, όμορφη κι αέρινη σαν νεράιδα του δάσους, μεγαλώνει με τον πατέρα της, άνθρωπο προοδευτικό για τα δεδομένα της εποχής του Όθωνα και των Βαυαρών αντιβασιλέων. Στους Δελφούς, η ζωή κυλά πανω στα παλιά ήθη που θέλουν το κορίτσι αδύναμο και σκιά του άνδρα. Όμως η Πηγή είναι διαφορετική. Θα ερωτευθεί τον νεαρ΄Δανιήλ και θα του δοθεί με όλη της την καρδιά. Ο Μιχαήλ, ο μεγαλύτερος αδελφός του αγαπημένου της, τυφλωμένος από ερωτικό πόθο, θα γίνει αδελφοκτόνος. Φονιάς και ξεγραμμένος απ' όλους, θα κρυφτεί στα βουνά και θα ενωθεί με τους ληστές... Ζει με μια μόνο ελπίδα, να μπορέσει μια ημέρα να κερδίσει την Πηγή, τη μεγάλη αγάπη της ζωής του...

Εκδόσεις Ενάλειος

ΥΠΑΤΙΑ- ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής

Αν έχεις το στοιχείο της συγγραφής
Αν θέλεις να μάθεις τα μυστικά και τις τεχνικές που θα σου κάνουν το γράψιμο πιο εύκολο παρακολούθησε τον κύκλο συναντήσεων και γράψε το δικό σου Σενάριο-Μυθιστόρημα - Θεατρικό έργο ή παραμύθι.

1ος Κύκλος
Σεμινάριο δημιουργικής γραφής για τη συγγραφή λογοτεχνικού έργου.
2ος Κύκλος
1} Συγγραφή έργων από τους συμμετέχοντες.
2} Ανάγνωση και διόρθωση των έργων.
3} Ομαδική συνεργασία για συγγραφή τηλεοπτικού έργου.
3ος Κύκλος
Προετοιμασία παρουσίασης έργων των συμμετασχόντων σε εκδήλωση στο Πνευματικό κέντρο Πετρούπολης και στο café delarte στην Ακρόπολη.

Στις συναντήσεις θα δημιουργηθεί η «πρώτη ύλη» για την συγγραφή ενός βιβλίου, μιας σειράς αφηγημάτων, διηγημάτων, παραμυθιών, θεατρικών κειμένων ή τηλεοπτικού σεναρίου.

Για πληροφορίες & δηλώσεις συμμετοχής πολιτιστικό κέντρο Πετρούπολης
Κα Έρη, τηλ: 210 5063710

Οι συναντήσεις είναι δωρεάν και διαρκούν ανάλογα με τη δυναμική ευχέρεια της ομάδας

ΠΛΕΒΕΝ - ΟΥΝΕΣΚΟ

Βαλκανικό συνέδριο ποίησης «Αδελφοποιημένοι κόσμοι»

Πιστή στο θεσμό που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, η Κοινότητα Ποιητών
του Πλέβεν (η μεγαλύτερη κοινότητα ποιητών της Βουλγαρίας) διοργάνωσε και φέτος το ετήσιο Βαλκανικό Συνέδριο Ποίησης (27-29/5) στο Πλέβεν, όπως μας ενημέρωσε με δελτίο τύπου η γενική γραμματέας του Ομίλου Unesco, της ελληνικής αποστολής, Στέλλα Λεοντιάδου.
Συμμετείχαν καταξιωμένοι ποιητές από τη Ρουμανία, την Ελλάδα, την Π.Γ.Δ.Μ. τη Ρωσία και τη Βουλγαρία. Η ελληνική αντιπροσωπεία αποτελείτο από ποιητές μέλη του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος.
Συμμετείχαν ο πρόεδρος Ηλίας Δεμιρτζόγλου, η γενική γραμματέας ποιήτρια Στέλλα Λεοντιάδου, ο ειδικός γραμματέας μουσικός-ποιητής Κώστας Νούσιας, ο ποιητής-συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος, ο ποιητής Κώστας Μάρκου, ο επίτιμος πρόεδρος ζωγράφος-ποιητής Πάνος Παπαζάχος, ο ποιητής-βυζαντινολόγος Τάσος Μακράτος και η ποιήτρια-συγγραφέας Καίτη Καγκαράκη.
Η έναρξη των εκδηλώσεων έγινε από τον πρόεδρο της Κοινότητας Ποιητών του Πλέβεν Stefan Mollov με το λόγο που απηύθυνε στους προσκεκλημένους. Το πρόγραμμα παρουσίασε η ποιήτρια Valentina Athanasova.
Την επομένη παραχωρήθηκε συνέντευξη τύπου στο Δημαρχείο του Πλέβεν.
Κάθε ένας από τους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε, ευχαρίστησε τους διοργανωτές και είπε λίγα λόγια για την ποίηση, την αδελφοσύνη των λαών που τους ενώνει η ποίηση και την καταγωγή της ποίησης. Η συνάντηση έκλεισε με αναμνηστική φωτογραφία.
Τέλος πριν την αναχώρηση έγινε συνεδρίαση όλων των αποστολών με πρωτοβουλία του προέδρου του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος Ηλία Δεμιρτζόγλου, όπου έγιναν και συζητήθηκαν προτάσεις για καλύτερη συνεργασία μεταξύ των αποστολών των χωρών και μελλοντικές παρόμοιες διοργανώσεις.
“Νιώσαμε την αγάπη και τη βουλγαρική ζεστή φιλοξενία που άφησε ένα άρωμα αδελφοσύνης ανάμεσα στους λαούς, που θα συνεχιστεί και σε επόμενες διοργανώσεις στη Βόρειο Ήπειρο, σε κάποια πόλη στην Ελλάδα και αλλού”.

Η ΕΝΤΕΚΑΔΑ

• ΠΕΜΠΤΗ 24 ΙΟΥΝΙΟΥ ώρα 20.00
Ο IANOS σας προσκαλεί στην ΑΝΑΓΝΩΣΗ του διηγήματος του
Δημήτρη Βαρβαρήγου
«Το μπαστούνι του Γκόμεζ ντα Σίλβα Μινέιρο»,
το οποίο εμπεριέχεται στη συλλογή διηγημάτων
«ΕΝΔΕΚΑΔΑ»
Θα διαβάσουν:
Μαρία Φράγκου αναγνώστρια, Τσιλιμπάρη Αλέκα Ηθοποιός-Λογοτέχνης, Άννα Μαγλαρά ποιήτρια, Φλώρα Ορφανουδάκη ποιήτρια, Σόνια Φερεντίνου ζωγράφος, Αλεξ Κρεκούκια Δικηγόρος-Λογοτέχνης, Καίτη Καγκαράκη Δικηγόρος-Λογοτέχνης, Ευαγγελία Πανούση ποιήτρια.
Θα ακολουθήσει η προβολή των βραδινών αγώνων.
Είσοδος ελεύθερη

ΕΝΤΕΚΑΔΑ
Από τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ (Β.Χατζηιακώβου) και τις εκδόσεις ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ κυκλοφορεί το βιβλίο «Η ενδεκάδα», ένα καλαίσθητο βιβλίο με εικαστικό και λογοτεχνικό περιεχόμενο που αφορά το ποδόσφαιρο.Αφορμή στάθηκαν τα έργα του αρχιτέκτονα και εικαστικού, Δήμου Φλέσσα, έργα εμπνευσμένα από τον αθλητισμό και κυρίως από το ποδόσφαιρο, τα οποία ήδη έχουν εκτεθεί στο Μόναχο της Γερμανίας (στο πλαίσιο του MUNDIAL ‘06) και στην Αθήνα στον πολυχώρο IANOS (στο πλαίσιο του EURO ’08).Εκτός του εικαστικού το βιβλίο περιλαμβάνει μία σειρά διηγημάτων-ιστοριών από μία «Εντεκάδα» γνωστών λογοτεχνών-δημοσιογράφων με θεματικό άξονα το ποδόσφαιρο.
Συμμετέχουν: -Ασωνίτης Αλέξανδρος-Βαρβαρήγος Δημήτρης-Βιντιάδης Μηνάς (Δημοσιογράφος Δ.Ο.Λ.)-Δάνδολος Στέφανος (ΒΡΑΔΥΝΗ)-Καλαμαράς Βασίλης (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)-Μπρουντζάκης Ξενοφών (ΠΟΝΤΙΚΙ)-Σκαμπαρδώνης Γιώργος-Σπέγγος Μιχάλης -Σταμάτης Αλέξης-Τριάντης Γιάννης (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Κανάλι 1)-Χειμωνάς Θανάσης σε ρόλο Προπονητή ο Θανάσης Βαλτινός (Ακαδημαϊκός, πρόεδρος Συγγραφέων)Το εκδοτικό αυτό εγχείρημα καθίσταται πρωτοποριακό και για τα διεθνή δεδομένα (συνδυασμός λογοτεχνίας-εικαστικών).
Περιλήψεις ενδεικτικές των έργων• Θανάσης Βαλτινός (Ακαδημαϊκός & πρόεδρος Συγγραφέων σε ρόλο προπονητή), προλογικό κείμενο για το ποδόσφαιρο και τη λογοτεχνία। «Δεξί μπακ»• Μηνάς Βιντιάδης (συγγραφέας-δημοσιογράφος ΔΟΛ), «Το 5ο πέναλτι»। Ένα διήγημα έκπληξη με απροσδοκητο τέλος και χιουμοριστικές προεκτάσεις.• Δημήτρης Βαρβαρήγος(συγγραφέας), «Το μπαστούνι του Γκόμεζ ντα Σίλβα Μινέϊρο»। Ένας φτωχός νεαρός ποδοσφαιριστής που καταφέρνει να μπει στην πρώτη ομάδα του εθνικού πρωταθλήματος. Όμως ερωτεύεται την κόρη του προέδρου και τα πράγματα γίνονται περίπλοκα ιδιαίτερα για την εξέλιξη της καριέρας του. • Στέφανος Δάνδολος(συγγραφέας-δημοσιογράφος ΒΡΑΔΥΝΗ), ένας πιστός οπαδός γίνεται μάρτυρας της μεγάλης πορείας της ΑΕΚ στην Ευρώπη και… «Γήπεδο από πλαστελίνη»• Βασίλης Καλαμαράς(δημοσιογράφος ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ), πώς ένας φανατικός φίλαθλος της MANCHESTER CITY φθάνει σε σημείο να τα βλέπει όλα… μπλε! «Το μπλέ τής Μάντσεστερ Σίτυ»• Γιάννης Τριάντης(δημοσιογράφος ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΚΑΝΑΛΙ 1), η ιστορία ενός νοτιο-αφρικανού παίχτη που γίνεται μεγάλος ποδοσφαιριστής. «ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝΣΟΥΡ»• Μιχάλης Σπέγγος (συγγραφέας), η ιστορία ενός φιλάθλου από τα Ιωάννινα, που επέζησε από τη μεγάλη τραγωδία της ΘΥΡΑΣ 7. • Αλέξης Σταμάτης (συγγραφέας), Έντεκα με την πρώτη. Ιστορία για μία ενδεκάδα του Ολυμπιακού. «Έντεκα με την πρώτη…»• Θανάσης Χειμωνάς (συγγραφέας), ιστορία για τη ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ. «Η χαμένη ευκαιρία»• Ξενοφών Μπρουντζάκης (συγγραφέας-δημοσιογράφος ΠΟΝΤΙΚΙ), «Το μπακότερμα».• Αλέξανδρος Ασωνίτης (συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας), «Μικτή Κόσμου».• Γιώργος Σκαμπαρδώνης (συγγραφέας), «ασημένια εικοσάρικα», (μια ποδοσφαιρική ιστορία με άρωμα Θεσσαλονίκης, που δεν θα μπορούσε να λείπει).

ΚΗΡΥΚΑΣ, εφημερίδα των Χανίων. 20 Μαίου 2010. Συνέντευξη που έδωσα στη Μαρία Ζαβιανέλη

ΚΗΡΥΚΑΣ
ημερήσια εφημερίδα των Χανίων
Συνέντευξη που έδωσα στις 20 Μαΐου 2010 στη Μαρία Ζαβιανέλη

ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ

Γεννηθήκατε το 1951 στην Αθήνα. Ποια χρώματα και αρώματα των δεκαετιών 50΄-60΄-70΄ σας έχουν λείψει; Τα αναζητάτε ;Αναπολείτε τα παιδικά σας χρόνια;
Ναι γεννήθηκα στην Αθήνα του 51, στο Θησείο κάτω από την ακρόπολη, σε μια πόλη όμορφη και «Ανθρώπινη» που δεν έχει να θυμίζει τίποτα με τη σημερινή.
Όχι μόνο στην ανοικοδόμηση αλλά πολύ περισσότερο στους ανθρώπους. Στη συμπεριφορά τους, στη μπέσα και το σεβασμό τους απέναντι στον Άλλον.
Τότε αφήναμε τα σπίτια μας ξεκλείδωτα. Κοιμόμαστε έξω στις αυλές κάτω από τα αστέρια να τα μετράμε, πλάι στις ευωδιές του γιασεμιού. Οι άνθρωποι τότε γελούσανε, Τραγουδούσαν, τους έφτανε ένα ποτήρι κρασί κι ένα κομμάτι μήλο μέσα για να γεμίσουν οι ψυχές τους. Στη δεκαετία του 60 υπήρξαν τόσες προσωπικότητες στο χώρο της τέχνης Χατζηδάκης, Γκάτσος, Λοίζος, Ρίτσος, Ελύτης, Μερκούρη, Τσαρούχης… τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Προσωπικότητες που γαλούχησαν τις συνειδήσεις μας. Αφύπνισαν κάθε άγνωστο συναισθηματικό κομμάτι που ζούσε μέσα μας.
Την έχω αυτή την πόλη μέσα στο αίμα μου γι αυτό πονάω τώρα που βλέπω πόσο ασεβείς είναι οι άνθρωποι μαζί της.
Βέβαια ο κόσμος προχωράει ακολουθώ κι εγώ το σήμερα έχοντας ζωντανές πάντα εικόνες από το παρελθόν. Πως αλλιώς… Θυμόμαστε κι αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια γιατί τότε όλα μας φαίνονταν αθώα και άδολα. Άλλωστε και οι αληθινές φιλίες από τότε ξεκινούν, στα άδολα χρόνια.

Ήταν η γραφή διέξοδος από τα παιδικά σας χρόνια;
Η πρώτη μου σχέση με τα βιβλία ήταν που έβλεπα τους γονείς μου να διαβάζουνε. Ήταν η πρώτη σοβαρή σωστή παιδία για μένα. Μεγαλώνοντας δεν έμεινα στο διάβασμα μόνο.

Αγάπησα την Υπατία .Ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου την χαρίσατε. Αλήθεια
η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχτεί την ιστορία της και να σεβαστεί ανθρώπους που στιγματίσανε το χρόνο;
Κάθε μεγάλη μορφή, στην όποια χώρα και πολιτισμό, στιγματίζεται από τον κόσμο, γιατί η εξέλιξη της βρίσκεται αρκετά χρόνια μπροστά από την εποχή της. Μέχρι πρότινος δεν αναφερόταν αυτό το όνομα. Το ήξεραν περισσότερο μόνο οι μαθηματικοί. Ο υπόλοιπος κόσμος αγνοούσε το βίο και το τραγικό τέλος αυτής της σπουδαίας γυναίκας.
Είχε αποκρυφτεί επιμελώς για να μην θιχτεί ο χριστιανισμός, λες κι αυτός έφταιγε κι όχι αυτοί που τον χρησιμοποιούσαν για προσωπικά οφέλη.
Ζούμε σε μια κοινωνία αρκετά θρησκόληπτη και αρκετά συντηρητική ακόμη. Τα τελευταία χρόνια δείχνει να αλλάζει κάπως η δογματική νοοτροπία γύρω από πολλά ζητήματα, όπως και της θρησκείας, εξ αιτίας του ότι η μόρφωση κερδίζει περισσότερο χώρο από την άγνοια.

Ποιος είναι ο πρώτος κριτής στα βιβλία σας;
Η συνείδησή μου. Όταν κάτι δεν είναι καλό το καταλαβαίνω από την πρώτη αράδα και δεν το συνεχίζω. Όλοι πιστεύω γνωρίζουμε τα λάθη μας, εγώ δεν εθελοτυφλώ μπροστά τους.

Τελικά γεννιέσαι ή γίνεσαι συγγραφέας; Μήπως η αλήθεια είναι κάπου εκεί ανάμεσα;
Πρέπει να υπάρχει κάποια έφεση. Κάτι αυθόρμητο που να πηγάζει από την ψυχή, αλλιώς πως; Βεβαίως όπως όλες οι τέχνες έχει και η συγγραφή τους κανόνες της. Στην πορεία, η εμπειρία σαφώς είναι ωφέλιμη και σ’ εξελίσσει.

Ποια ήταν τα συναισθήματα σας όταν τα θεατρικά σας έργα "Τύψεις" ,"Οι ανάγκες των αισθήσεων", "Το όνειρο μιας αγάπης", "Ο έρωτας και ο θάνατος" ανέβηκαν από την θεατρική ομάδα "Δίοδος";
Το κέρδος ενός δημιουργού για την ψυχή του σε αυτές τις περιπτώσεις πέραν της αποδοχής και καταξίωσης σε έναν ακόμη χώρο είναι η απόκτηση αυτοπεποίθησης. Κάτι που αληθινός δημιουργός έχει ανάγκη να την κερδίζει αλλιώς τελματώνεται, πάει χαμένος αν πει, αυτό που έγραψα είναι τέλειο. Είναι μεγάλο πράγμα να δραματοποιούνται έργα μου και να γίνονται αποδεκτά απ’ το κοινό.

Δυστυχώς τα παιδιά σήμερα δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις με το μάθημα της λογοτεχνίας. Μήπως δεν θα έπρεπε να εξετάζονται σε αυτό το μάθημα, και να διδασκότανε καλύτερα την ιστορία της λογοτεχνίας;
Πολλά δεν διδάσκονται σωστά τα παιδιά στο σχολείο. Όμως, λογοτεχνία και ιστορία θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι από τα πλέον κύρια μαθήματα. Αυτά από μόνα τους είναι ικανά να διαμορφώνουν χαρακτήρες. Να δίνουν πρότυπα.

Πόση σημασία δίνεται στους βιβλιοκριτικούς;
Ο καθένας τη δουλειά του κάνει. Αν δεν υπήρχανε οι συγγραφείς δεν θα υπήρχανε και οι κριτικοί. Νομίζω πως ο κάθε κριτικός αναφέρει την προσωπική του άποψη η οποία απορρέει από τις γνώσεις του στο αντικείμενο, τις πεποιθήσεις του, τα ήθη και τα έθιμά, προλήψεις και προκαταλήψεις του. Απλά οι συγγραφείς εκτίθενται με όσα γράφουν και πρέπει να είναι ανεκτικοί σε κάθε κρίση κι επίκριση.

Είχατε ως πρότυπο κάποιο συγγραφέα;
Νομίζω πολλούς συγγραφείς είχα ως πρότυπα. Κατά καιρούς κάποια προσωπικότητα τόνωνε το ενδιαφέρον μου διαβάζοντας τα κείμενα του.

Πως γεννήθηκε η ιδέα για την συγγραφή του, "Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε;"
Όταν πέθανε η μητέρα μου βρήκα ένα άτυπο χαρτί γενεαλογικού δέντρου. Αγνοούσα τα πάντα και βρήκα μέσες άκρες μια αναφορά στη ζωή κάποιας Μαρίας Ρόζας που ήταν η προγιαγιά μου. Όπως καταλαβαίνετε σε αυτό το βιβλίο έχω γράψει την ιστορία της οικογένειας αρχίζοντας στη Φλωρεντία του 1860.
Είναι λοιπόν ο κορμός του βιβλίου και οι χαρακτήρες αληθινοί μέσα σε έναν μύθο κατασκευασμένο από εμένα. Ομολογώ πως είναι μια πολύ τρυφερή όσο κι ερωτική ιστορία γεμάτη απρόσμενα συμβάντα και ανατροπές.

Ετοιμάζετε κάποιο άλλο βιβλίο;

Τη συνέχεια του βιβλίου, Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε, με τον τίτλο: «Αγάπη απάτητη γη» που θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Καλή επιτυχία!

Ευχαριστώ πολύ.

Εκπαιδευτική αξιοποίηση του μυθιστορήματος "Υπατία" του Δημήτρη Βαρβαρήγου από την Ξανθίππη Μπαλλή

Γνώρισα την κυρία Ξανθίππη Μπάλλη στη Θεσσαλονίκη το 2008, στην παρουσίαση του βιβλίου μου Υπατία. Μου έδωσε τη μεταπτυχιακή της εργασία που ήταν βασισμένη και αφορούσε το θέμα, “Υπατία”, από το ομώνυμο μυθιστόρημα μου.
Μέσα στη σύγχυση της εκδήλωσης δεν αντιλήφτηκα το μέγεθος της προσφοράς της τόσο για να δικό μου έργο όσο και για την ενασχόληση της με αυτό το τόσο σοβαρό θέμα που βίωσε το ελεύθερο πνεύμα μιας γυναικείας προσωπικότητας, όπως ήταν η Υπατία, σε μια θρησκόληπτη, ανδροκρατούμενη και γενικά σκοτεινή εποχή 4ου-5ου αιώνα μ Χ, όπου οι καταγραφές γι αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό πρόσωπο, είναι λιγοστές και πολύ συνοπτικές.
Διαβάζοντας την ολοκληρωμένη από κάθε άποψη εργασία της Ξανθίππης Μπάλλη, βρήκα πως οι αναλύσεις της σε κάθε θέμα που καταπιάστηκε είναι τεκμηριωμένες με σαφή και απόλυτο τρόπο δίνοντας έτσι τις προεκτάσεις εκείνες μιας σοβαρής μελέτης για τη δημιουργία όχι απλώς μιας μεταπτυχιακής εργασίας αλλά ενός ολοκληρωμένου δοκιμίου πέρα απ’ το μύθο μιας ιστορίας καθώς βασίζεται και καταπιάνεται με τα ιστορικά γεγονότα και την κοινωνική ταυτότητα της εποχής.


Μυθιστόρημα και δοκίμιο, δυο εκ διαμέτρου αντίθετες μορφές του λόγου καθώς στο μεν πρώτο η πορεία του έργου βασίζεται και εξελίσσεται ουσιαστικά μέσω του μύθου προς τέρψη της προσωπικής αναγνωστικής φαντασίας ακολουθώντας τα ιστορικά γεγονότα. Το δε δεύτερο, χρησιμοποιεί την αλήθεια των ιστορικών πληροφοριών στην πραγματικά ορθολογιστική τους διάσταση για τα ήθη τα έθιμα, τις προλήψεις και προκαταλήψεις, τις κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις και στο συγκεκριμένο έργο για την Υπατία, αυτή την ιστορική περίοδο σαν να βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Αυτή την ορθολογιστική διάσταση πετυχαίνει η Ξανθίππη Μπάλλη με την άψογη μεταπτυχιακή εργασία της να αναδείξει στοιχεία από το ιστορικό πλαίσιο μιας άγνωστης, μετά 15 αιώνες, σχετικά εποχής με απώτερο σκοπό την διδακτική τους αξιοποίηση.
Η Ξανθίππη Μπάλλη διαχωρίζει το έργο της σε τρία βασικά μέρη. Κάθε μέρος αποτελείται από δύο κεφάλαια στα οποία δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς καθώς η συγγραφέας διεξοδικά από τις πρώτες σελίδες αναλύει με λεπτομέρεια κάθε στοιχείο που έκρινε κατάλληλο για την ολοκληρωμένη της αναφορά στο έργο μου και στο πρόσωπο της Υπατίας.
Μεταξύ πολλών άλλων η Ξανθίππη Μπάλλη γράφει, ότι στο μυθιστόρημα αυτό διαπιστώνεται ο ρόλος του συγγραφέα ως παιδαγωγού, ο οποίος με τη συγγραφική δεινότητα του μας δείχνει τον τρόπο και τη μέθοδο, με την οποία μπορεί να λειτουργήσει το μυθιστόρημα ως παιδαγωγικό εργαλείο μάθησης.
Σε ένα βαθμό, ως αποτέλεσμα τουλάχιστον, τώρα μπορώ να το δω κι εγώ, είναι αλήθεια αλλά η αρχική μου σκέψη δεν αφορούσε την παιδαγωγική ανάδειξη του θέματος αλλά την παρουσίαση του μέσα από τη μυθοπλασία μιας αληθινής ιστορίας, που ευτυχώς αρχίζει να γίνεται ευρύτερα γνωστή.


Δεν είμαι και δεν είχα την πρόθεση να φανώ παιδαγωγός μέσα από το έργο μου. Προσπάθησα όσο αυτό ήταν επιτρεπτό να απαλύνω μέσα από τη γραφή μου το στοιχείο της παιδαγωγικής για να μη γινόταν το αποτέλεσμα ένα διδακτικό κείμενο που πολύ πιθανόν να ήταν βαρετό.
Ωστόσο αυτή η αποφυγή διδαχής να λειτούργησε θετικά στο κείμενο και να του έδωσε τα στοιχεία μιας νέας μορφής προσέγγισης στα ιστορικά γεγονότα που πιο δύσκολα να προβαλλόταν η ιστορική πολυπλοκότητα τους μέσα από ένα παιδαγωγικό βιβλίο.
Η εμπειρία που άφησε σε μένα ως συγγραφέα η συγγραφή ενός έργου που δεν είχε γραφεί, δεν είχε αναφερθεί ποτέ πριν η εν λόγω ιστορία με μυθιστορηματικό τρόπο, είναι ότι ο ρόλος της ιστορικής λογοτεχνίας μας πληροφορεί για τις ρίζες μας και συντελεί στη γνώση της ιστορικής μας πορείας που σε πολλά εκπαιδευτικά βιβλία για τους όποιους ιδιοτελείς λόγους κάθε φορά εκλείπουν επισταμένως.
Η ιστορική λογοτεχνία έχει το προνόμιο να βοηθάει τη μνήμη να στέκει ζωντανή στο χρόνο. Να οδηγεί στη γνώση της καταγωγής μας, να τονώνει την εθνική συνείδηση και να καταδεικνύει την αρραγή ενότητα του παρελθόντος με το παρόν.


Κι αυτό είναι αναπόφευκτο να συμβαίνει στη λογοτεχνία, η συνάντηση της ιστορίας με τον μύθο να παίζουν το δικό τους ξεχωριστό, καταλυτικό ρόλο. Είναι μια σύμπτωση που παρατηρείται πάντοτε στη λογοτεχνία, δηλαδή, η μυθιστορηματική επινόηση να συγχωνεύει το πραγματικό με το φανταστικό, να συνενώνει καταστάσεις, να ξεπερνάει όρια πέραν του απτού και τελικά να εμφορούνται όλα ως ο μύθος μιας απίστευτης ιστορίας.
Η Ξανθίππη Μπάλλη με το δικό της πόνημα συμπληρώνει και την πρακτική πλευρά των γεγονότων του ιστορικού πλαισίου της εποχής που έζησε και έδρασε η Υπατία, τονίζοντας ταυτόχρονα το ρόλο της λογοτεχνίας στη διατήρηση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας.
Η συγγραφέας ολοκληρώνει στο εν λόγω έργο “Υπατία” όσα η πεζογραφία αδυνατεί να προβάλλει λόγο είδους, αφηγηματική γραφή διαρθρωμένη γύρω από μια πλοκή. Έρχεται να κλίσει τον κύκλο υπό την έννοια του υποκατάστατου του μυθιστορήματος ως κριτικός καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας και με τον πλέον επεξηγηματικό λόγο της να επεκταθεί σε διάφορα ζητήματα, που έτσι η αλλιώς το μυθιστόρημα δεν έχει τη δυνατότητα να πράξει για να μην ξεφύγει από το στόχο του.
Σαν παράδειγμα από την εργασία της κυρίας Μπάλλη αναφέρω τρία από αυτά για να τονίσω το πώς επεκτείνεται η έρευνα γύρω από κάποιο θέμα:
α} Μορφωτικό ιδεώδες και ηθική αξιολογία.


β} Εκπαιδευτικοί σκοποί στις φιλοσοφικές απόψεις της Υπατίας.
γ} Η ταυτότητα του γυναικείου φύλλου στην εποχή της Υπατίας, όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα που υπάρχουν και θα διαβάσετε στο βιβλίο.
Αποτέλεσμα λοιπόν όλων αυτών είναι, πως η μυθοπλασία μπορεί και πρέπει να παίζει θετικό ρόλο στην εκπαίδευση, όπως πολύ πετυχημένα καταφέρνει να κάνει και η διανοητική σκέψη του δοκιμιακού έργου που έχει διττή αποστολή: την ενδοσκοπική ανάλυση και τη μελέτη του εξωτερικού κόσμου σε σχέση με το άτομο.

Δημήτρης Βαρβαρήγος