Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008


έγνοια μου
Τώρα που σ' άγγιξε η έμπυρη έγνοια μου
τώρα που η θέρμη της λύγισε τη σιωπή σου
πες στο θεό
πως είσαι κομμάτια άπ' τη δική σου ζωή.
Με τι δική σου φωνή φώναξέ Του
πως ψήγματα απ' τη ψυχή σου.
τη δική σου ψυχή
μου χάρισες
δβ 1998

6 σχόλια:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ είπε...

Δημήτρη μου, τόσο πολύ τρυφερό, τόσο πολλή στοργή!...

Πολλά φιλιά!

Μαρινα Γ..... είπε...

οταν πρωτοδιάβασα ΑΥΤΟ το ποιημα...
βουρκωσα....

θυμασαι;;;;
θυμασαι...

την αγαπη μου...
παντα

Υ.Γ
κι αυτη η φωτο!!!!!!!!!!!!!!

μοναδικα υπεροχη....

δημήτρης βαρβαρήγος είπε...

@προμηθευσ δεσμωτησ...
Καλέ μου φίλε δεν υπάρχει πιο τρυφερό και μεγαλειώδες συναίσθημα από αυτό που γεννάει η παρουσία μιας νέας ζωής.

καλημέρα!

δημήτρης βαρβαρήγος είπε...

@μαρίνα γ...
Είναι πράγματα που δεν ξεχνιόνται ποτέ!
Τα παίρνουμε μαζί μας μέχρι το τέλος.

φιλιά πολλά!

Δημήτρης Δικαίος είπε...

αφοσιωμένη 'αποκλειστική'
μια τέτοια έγνοια.

σ' ετούτο το σπλάχνο
-Στολίδι κι απελευθερωτής-

κ.Βαρβαρήγο
χάρηκα πραγματικά γι' αυτή μας
τη συνάντηση.
Καλημέρα

δημήτρης βαρβαρήγος είπε...

@Δημήτρης Δικαίος...
Και δική μου χαρά να συναντώ αξιόλογους ανθρώπους.

Να είστε καλά.